اخبار و اعلامیه ها
خانه / گزارش برنامه های اجرا شده / روستای دورک (بخش ناغان- چهارمحال بختیاری)

روستای دورک (بخش ناغان- چهارمحال بختیاری)

مبدا حرکت : اصفهان – دروازه تهران

مقصد : روستای دورک پشت کوه واقع در بخش ناغان (چهارمحال بختیاری)

زمان و تاریخ برنامه: ساعت ۱:۰۰ بامداد جمعه ۳۰/۱/۱۳۹۲  تا ساعت ۱۰ شب

وسیله نقلیه : مینی بوس هیوندا

تعداد نفرات شرکت کننده : ۱۳ نفر آقا و ۳ نفر خانم

سرپرست برنامه : محمد خدارحمی

گزارش نویس : مجید رضایی

عکاس  و مسئول فنی : احسان امین جواهری

سرقدم : پیمان رزاقی

عقب دار و اکوسیستم : علی اوقانیان

 

معرفی ناغان:

ناغان شهری در شهرستان کیار در استان چهارمحال و بختیاری است. بر اساس آمار سال ۱۳۸۲ جمعیت ناغان برابر با ۱۱۹۲۸ نفر بوده است. مسافت این شهر تا شهرکرد مرکز استان چهارمحال و بختیاری ۷۵ کیلومتر است. این شهر در مسیر جاده شهرکرد – اهواز قرار گرفته‌است. باغ‌های انگور و گردوی آن معروف می‌باشد. مردم این شهر عمدتاً از راه باغداری و کشاورزی گذران زندگی می‌کنند. گویش مردم این شهر و روستاهای مجاور آن مانند سایر مناطق شهرستان اردل، بختیاری است.

روستاهای مهم این منطقه عبارتند ( از شمال غرب به سوی جنوب غرب) از گل سفید ، جوزستان ، پوراز، برنجگان ، دورک ، دره عشق ، سرکون بالا و سرکون پایین، دره بید ، دره یاس، سررک ، گل کله و معدن.

روستای دورک اناری:

این روستای زیبا که در ۱۲۰ کیلومتری شهرکرد قرار دارد به لحاظ کوچه باغ های اناری و آیین سنتی « ناردُنگ ( رب گیری از انار ) »، همه ساله، میزبان خیل گردشگرانی از سراسر کشور و بویژه استان های همجوار نظیر اصفهان و خوزستان است. جمعیت این روستا در حدود ۲۰۰۰ نفر است. همه ساله، به طور متوسط بیش از ۱۲ تن رب انار در استان چهارمحال و بختیاری تولید و روانه بازار می شود و بیش از ۸۰ درصد از رب انار دورک اناری، در استان های اصفهان، تهران و خوزستان به فروش می رسد. روستای دورک اناری از توابع شهرستان کیار در استان چهارمحال و بختیاری، مهمترین مرکز تولید انار این استان است.

روستای برنجگان:

درحدود ۲۸۰ سال پیش اولین شخصی که این روستا را افتتاح نمود به نام لطفعلی خان لاری که جهت کشاورزی کشت برنج به این سرزمین آمد و بنا به مرقوبیت نوع برنج ان این روستا را برنجگان نامیدند . مساحت این روستا حدود ۳۷ هکتار می باشد.

گزارش برنامه :

ساعت ۱:۰۰ بامداد از ایستگاه دروازه تهران شروع به سوار کردن بچه ها کردیم و در ساعت ۲:۰۰ در ایستگاه دروازه شیراز با پیوستن بقیه بچه ها و بدرقه ابراهیم معینی عزیز به سمت ناغان حرکت کردیم. در بین راه هم نزدیکی های زرین شهر، آخرین نفر برناممون به جمعمون اضافه شد. شهر های مهم تا ناغان، زرین شهر، بروجن و بلداجی بودند که البته در مسیر رفت با توجه به تاریکی هوا از دیدن مناظر زیبای چهارمحال بی نصیب موندیم.

بعد از عبور از روستای باجگیران بعد از شهر بلداجی، یک دوراهی بود که به سمت چپ رفتیم و نوشته بود “دورک”. در سمت چپمون رودخونه کارون دیدنی بود. بعد از عبور از ۲ تا پل فلزی که روی رودخونه زده شده بود، به جاده خاکی رسیدیم و پس از ۵ دقیقه، به دورک پشت کوه رسیدیم. در طول مسیر، آنتی دهی موبایل صفر بود ولی در روستا شرایط بهتر شد. ساعت ۶:۱۰ صبح از مینی بوس پیاده شدیم و حرکتمون را شروع کردیم. با روشن شدن هوا، طبیعت زیبای چهارمحال، چشم هر بیننده ای را به خودش جلب میکرد. حوضچه های پرورش ماهی هم در کنار رودخونه دیدنی بودند.

حدود ساعت ۷ به مکان مناسبی برای انجام نرمش و معارفه رسیدیم. در اون نقطه ارتفاع منطقه حدود ۱۴۰۰ متر بود. بعد از ده دقیقه نرمش و انجام معارفه و مشخص کردن وظایف افراد، بند کفش هامون را محکم تر بستیم و زدیم به راه. پس از گذروندن چند فراز و نشیب، ساعت ۷:۳۰ بمدت نیم ساعت در کنار یک آبشار خشکیده نشستیم تا صبحونه را با همدیگه و در همون فضای گرم و دوستانه ای که همیشه بین بچه های اسپادانا هست، نوش جان کنیم. البته گزش پشه های اون منطقه خوردن صبحونه را برامون خاطره انگیز کرد. تاول روی پیشونی یکی از بچه ها هم تا آخر برنامه، یاد اون لحظه ها را تو ذهن هامون تداعی میکرد.

در ادامه به قصد بالا اومدن از کوه های کنار دره، پس از گذشتن از چند شیب تند (که در اصطلاح ۶۰ درجه گفته می شد) و سپری کردن انواع خطرها مثل ریزش سنگ های بزرگ و خاک های سست و لغزنده (که استفاده از باتوم را گوشزد میکرد) و صخره های ترد و شکننده و وجود مقدس چند عقرب زیر چندتا سنگ که تکمیل کنندش بود، حدود ساعت ۱۱:۱۵ به ارتفاع ۲۳۵۰ و منطقه مشرف به دره رسیدیم .

 یک ناحیه مسطح سبز فوق العاده زیبا. کوه های زیبای زاگرس هم با قله های پوشیده از برفشون از دوردست ها جلوه فروشی می کردند و آسمون صاف و آفتابی با چند تیکه ابر کوچولوی بالای سرمون ، زیبایی اون لحظه را تکمیل می کردند. از دور هم یه رودخونه و آبشار تو دل کوه پیدا بود. ۹۵۰ متر تا اینجا صعود داشتیم.

بعد از کلی عکس گرفتن های تکی یک نفره و چند نفره و فریاد های مداوم سرپرست، به مسیرمون به سمت پایین برای بازگشت وحرکت به سمت روستای “دورک اناری”، ادامه دادیم. تو مسیر پایین اومدن، هم جاده خاکی داشتیم، هم جاده پاکوب و جاده های پر از سنگ های کوچیک که طولانی بودن اون، پاهای بچه ها را خسته کرد. ساعت ۲:۱۰ به روستا رسیدیم. علت نامیده شدن اون روستا، بخاطر وجود درخت های انار زیادی بوده که تو اون روستا هست. تا اینجا حدود ۱۳٫۵ کیلومتر پیاده روی  کرده بودیم. بدک نبود! ۲ تا از بچه ها رفتند تا مینی بوس را به اینجایی که بودیم بیارند. ۲۰ دقیقه ای طول کشید و با بقیه بچه ها از فرصت استفاده کامل کردیم و چرت کوتاهی زدیم. هوا یکم گرم شده بود. زیر سایه یه درخت خواب می چسبید. پس از اومدن ماشین و سوار شدن، با توجه به تعریف هایی که سرپرست خوبمون از دره  “مینه نا” و آبشار و چشمه اش میکرد، بسمت روستای برنجگان حرکت کردیم و ۳:۴۵ به پای رودخونه اش رسیدیم. از اینجا حدود ۱۵۵۰ متر که ۴۵ دقیقه ای طول می کشید می بایست پیمایش می کردیم تا به مکان مورد نظر می رسیدیم. ۴ تا از بچه ها با توجه به خستگی تو ماشین موندن و بقیه راهی شدند. در مسیر رودخونه چندتا آبشار کوچیک را پشت سر گذاشتیم تا به دره “مینه نا” و چشمه آبشاری که در یک سمت اون بود رسیدیم.

آب ، کمی کدر رنگ ولی قابل شرب بود. ناهار را با بچه ها همون جا خوردیم و ۵:۳۰ به سمت ماشین حرکت کردیم. ساعت ۶:۱۰ هم به سمت اصفهان برگشتیم که تو راه برگشت هم تالاب های سر راهمون مثل تالاب “چغاخور” دیدنی بود. حدود ساعت ۹:۳۰ شب به اصفهان رسیدیم و این برنامه هم مثل بقیه برنامه ها به خوبی و با موفقیت به اتمام رسید.

دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف               ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

۴ نظر

  1. سید ولید جابری

    با سلام
    جا داره تقدیر و تشکر کنم از گروه کوهنوردی اسپادانا ، جهت حسن انتخاب منطقه دورک اناری به عنوان برنامه تفریحی و طبیعت گردی.
    دورک اناری از روستاهای بزرگ و مرکزیت دهستان مشایخ بخش کیار استان چهار محال هست.
    نظر به اینکه دهستان مشایخ دارای مردی خونگرم ، مهمان نواز و با فرهنگ هستند و از طرفی به دلیل سکونت قریب به ۹۰ درصد خانوار های منطقه در استان اصفهان و خود شهر اصفهان، دارای تعامل فرهنگی بالایی با شهر نشینان هستند و این خود در ایجاد ارتباط و توسعه گردشگری منطقه کمک شایانی کرده است. امیدوارم از سفر خود به منطقه ما لذت کافی و وافی رو برده باشید و مشتاق دیدار مجدد شما و گروه های کوهنوردی و گردشگری دیگر در منطقه هستیم. لذا در صورت نیاز به معرفی راهنما در منطقه، جهت برنامه های آتی و نقاط بکر دیدنی دیگر منطقه مشتاقانه استقبال خواهم کرد.

    ارادتمند همه طبیعت گردان طبیعت دوست
    سید ولید جابری

  2. یونس مختاری

    با درود فراوان.
    همانطور که جناب جابری فرمودند مشایخ یکی از قطبهای دیدنی و گردشگری استان هست و دارای پتانسیل بسیار قوی میباشد.
    این منطقه در دل خود یکی از شاخه های کارون را جای داده و دامنه های آن با پوشش جنگلی بلوط و موسوم به هلن محصور شده است و مهمتر از آن کوههای سرشار از برف آن است از کوههای مهم این منطقه میتوان به کوه بزی منی روستای برنجگان اشاره کرد .

    دوستدار شما یونس مختاری

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*